Zelfhulpgroepen

  

Lotgenotencontact, of eens kunnen praten met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt, dat is wat een zelfhulpgroep in eerste instantie kan bieden. Lotgenotencontact blijkt voor veel kankerpatiënten zeer waardevol en een goede aanvulling op de medische en verpleegkundige zorg. Bij zelfhulpgroepen kunt u terecht voor individueel lotgenotencontact, vaak telefonisch of per e-mail. Sommige zelfhulpgroepen gaan ook in het ziekenhuis op bezoek bij patiënten. Daarnaast organiseren zelfhulpgroepen soms ook groepsactiviteiten zoals infobijeenkomsten.

 

Adressen van zelfhulpgroepen en patiëntenverenigingen

 

U vindt hieronder  adressen van zelfhulpgroepen voor kankerpatiënten die in Vlaanderen actief zijn. Elke zelfhulpgroep richt zich op een bepaalde soort kanker of op een bepaalde problematiek. De gemakkelijkste manier om met lotgenoten in een zelfhulpgroep in contact te komen, is door te bellen.

 

Zelfhulpgroepen voor kankerpatiënten krijgen van de VLK een werkingssubsidie. Voor de vorming van medewerkers werken de zelfhulpgroepen samen met de VLK.

Voor borstkankerpatiënten

Voor stoma-patiënten

Voor prostaatkankerpatiënten

Voor mensen met een hersentumor

Voor personen met een familiale en erfelijke belasting voor borst- en eierstokkanker

Voor psychische hulpverlening

Relatie met anderen

 

Behalve uzelf en uw arts zijn er nog andere mensen in uw omgeving die een rol kunnen spelen in de manier waarop u de ziekte beleeft: familie, vrienden, buren, collega's, kennissen enz. Vergeet niet dat ook zij angstig kunnen zijn voor wat er u kan overkomen. En het is dan ook een zeer natuurlijke reflex van mensen die u graag zien, dat ze u willen beschermen tegen pijn. Sommige mensen zullen het onderwerp angstvallig vermijden, terwijl anderen er juist over beginnen zonder dat u er zin in heeft.

Praten kan helpen

Praten over uw ziekte met mensen zonder medische kennis kan zeer nuttig zijn. Als mensen weten dat ze over uw ziekte mogen praten, zullen ze zich in het algemeen ook veel meer op hun gemak voelen en ook ongeremd over andere dingen met u blijven praten. Hun nieuwsgierigheid kan voor u een gelegenheid zijn om de dingen eens rustig uit te leggen en dat op zich kan u soms helpen om uw ziekte beter te begrijpen.

 

Het is een natuurlijke reactie dat mensen, zelfs goeie vrienden, niet te snel het initiatief zullen nemen om u aan te spreken over uw ziekte. Dat leidt soms tot spijtige misverstanden waarbij de patiënt denkt dat die vrienden niet meer "willen" praten; wat dan weer een heleboel onzekerheden doet ontstaan met nog meer misverstanden als gevolg.

 

Het is dus sterk aan te raden om hierin als patiënt het initiatief te nemen en de kanalen open te houden die u open wil houden.